Nowe wyobrażenie mojej postaci.

Jantar i Słońce. Rozdział 7

ROZDZIAŁ 7.

 Jantar i Marcus usiedli obok siebie na tarasie ze szklaneczkami whisky w dłoniach. Patrzył na nią jak na zjawę, nie widział jej siedem lat.

Aurora nadal tkwiła w swoim pokoju, nawet nie zeszła na kolację. Była obrażona.

Jantar wiedziała, że musi mu powiedzieć całą prawdę, ale czy w to uwierzy i jak to przyjmie. Tego nie była pewna.

-Mam ci tyle do powiedzenia, że nie wiem, od czego zacząć.

-Najlepiej od początku- roześmiał się. Zawsze był człowiekiem pełnym poczucia humoru.

-Moja historia jest nieprawdopodobna.

-Jestem przecież badaczem, często spotykam się

z rzeczami nieprawdopodobnymi.

Patrzyła na niego uważnie, trochę się zmienił przez te ziemskie lata, a ona nic a nic. Trochę ją to peszyło. Upływ czasu najbardziej było widać po Aurorze. Choć widziała ją tylko przez krótka chwilę trudno nie było zauważyć, że z małej pięcioletniej dziewczynki zmieniła się w zbuntowana nastolatkę.

-Alex i ja. . . –zaczęła swoją opowieść. Wyraz twarzy Marcusa nagle zmienił się.

-Więc jednak. Banalnie a nie nieprawdopodobnie. Coś was łączy, tak? Dla niego nas opuściłaś?! –prawie krzyczał-Nie powinienem był ci pomagać. Jak śmiałaś tu w ogóle przychodzić?!

Marcus był wyraźnie wzburzony, wstał, odstawił szklankę na stolik i poszedł kilka kroków w kierunku plaży?

Jantar pobiegła za nim.

-Źle mnie zrozumiałeś, to nie tak.

-A jak? Jaką bajeczkę teraz wymyślisz? Ciekaw jestem, do jakiego kłamstwa się posuniesz. !

Była zdruzgotana. Nie uwierzy jej teraz w nic, co mu powie.

Postanowiła jednak spróbować, to było jedyne wyjście.

-Proszę, wysłuchaj mnie! Co masz do stracenia? Później mnie ocenisz.

Popatrzył na nią z lekkim niesmakiem.

-Mów!

-Jestem Kromerianką.

-Co? To jakaś sekta?. Myślałem, że masz więcej oleju w głowie.

-Wysłuchaj mnie do końca, proszę. Nie pochodzę z Ziemi tylko z Kromeri, z planety o nazwie Kromeria.

-Czegoś się naćpałaś? To tak się teraz nazywa zdrada?- kpił- Przestań wreszcie bredzić, mów prawdę!

-No właśnie chcę ci powiedzieć, a ty mi ciągle przerywasz. W dniu, kiedy mnie pierwszy raz zobaczyłeś przybyłam ze stacji orbitalnej, żeby cię zlikwidować.

-Teraz  to już przesadziłaś, może mam się ciebie zacząć bać. –szydził –Nawet gdybyś mówiła prawdę to myślisz, że nasi astronomowie nie widzieliby krążącej wokół Ziemi obcej stacji orbitalnej. Zastanów się.

-Dokładnie tak jest. Nasza stacja umieszczona jest na tle słońca i nawet wasze najlepsze teleskopy widzą nas jako jedną z wielu plam na słońcu. Zakochałam się w tobie od pierwszej chwili          i dlatego nie byłam zdolna wykonać mojego zadania.

-Niby to, czemu jacyś Krome... coś tam, chcieliby mnie zabijać?

-Bo robisz złe dla Ziemi i dla Kromeri rzeczy.

-Żartujesz sobie! Jestem zwykłym geologiem. Czym niby miałbym szkodzić komuś?

-W dużym skrócie twoje badania w przyszłości doprowadzą do zagłady Ziemi i Kromeri.

 -Jak w to, że mógłbym zaszkodzić Ziemi jeszcze mogę uwierzyć, ale czemu wam to przeszkadzało?

-Nasze planety są siostrzane i jakaś tajemna siła niezbadana nawet przez nas,  powoduje identyczne reakcje  obu planet.

-Muszę to sobie wszystko przemyśleć. Chodźmy do domu. -powiedział łagodniejszym tonem, jakby coś w nim pękło.

okładka mojej powieści.

Bajka komputerowa

Bajka komputerowa.

Franek wpadł do domu zziajany i cały czerwony z emocji. To już, jeszcze moment, jeszcze chwila i wreszcie będzie mógł wrócić do swojego ulubionego zajęcia.Rzucił w kąt przedpokoju plecak, zsunął buty i już miał zamiar pobiec na piętro do swojego pokoju, gdy nagle z kuchni dobiegł głos mamy

 ­ - Cześć kochanie, jak było w szkole?

  - W porzo - rzucił od niechcenia.

  - Jesteś głodny? Zrobić Ci coś do jedzenia?

  - Później, mamo- zniecierpliwienie sięgało zenitu.

Pobiegł, czym prędzej do swojego pokoju, włączył komputer, zasiadł z wypiekami na twarzy przed monitorem i czekał. Odpalanie komputera trwało całą wieczność. Tak mu się przynajmniej wydawało.

   -Jak długo można czekać? - Mruczał sam do siebie, stukając palcami o blat biurka z dużym zniecierpliwieniem. Komputer powoli wczytywał kolejne poziomy gry. Wreszcie jest. Pojawiła się plansza startowa i już, już miał zacząć, gdy do pokoju weszła mama z talerzem kanapek.

- No, nie, znowu ten komputer?! – Wykrzyczała z nieudawaną złością. – Zająłbyś się czymś pożytecznym, przeczytałbyś jakąś książkę, pobawił się z bratem, albo weź się za lekcje.

Franek przekręcił się na swoim krzesełku i z wyrzutem spojrzał na mamę.

- No, weź przestań…mamo!

Jantar i Słońce. Rozdział 6

ROZDZIAŁ 6.

 Słońce właśnie wschodziło. Zawsze ten fakt kojarzył jej się ze stacją. Przypomniała sobie biedną Miriam, która siedzi w odosobnieniu tylko, dlatego, że chciała jej pomóc.

-No to jesteśmy i co dalej? – Alex przeciągnął się po nocy spędzonej w autokarze.

-O, cholera! Zapomniałam zapytać o nowy adres Marcusa- zdenerwowała się Jantar.

-No ładnie, o czym ty myślisz? -wkurzył się nie na żarty. Złość zmieniła wyraz jego twarzy.

-Nie krzycz na mnie! Nie masz takiego prawa!- odparowała Jantar. -Sam mogłeś zapytać, mądralo.

-Dobrze, już dobrze. Nie marudź.

-Lepiej coś wymyśl, bo jak na razie to głównie ja tu myślę, a ty się opinkalasz.

-OPINKALASZ? A co to znaczy? -zdumiał się.

-Eeeeee, jesteś stary zgred. – zdegustowała się.- Pewnie i tego nie rozumiesz  . Pomieszkasz trochę wśród ludzi to się nauczysz.

- Zgred, to znaczy stary? Ja? Stary? Mam tylko 362 lata- zachichotał.

Jantar zaczęła szybko myśleć jak w najprostszy sposób zdobyć nowy adres Marcusa. Lata spędzone na Ziemi wzbogaciły ją o doświadczenia, których nie miał Alex. Rozejrzała się po okolicy uważnie w poszukiwaniu źródła informacji. Byli w dużym mieście pełnym turystów. Nagle rzuciła się jej w oczy budka telefoniczna. Powinna być w niej książka z numerami o ile nie zniszczyli jej wandale.

Pobiegli szybko w jej stronę. Zaczęła niecierpliwie przerzucać strony książki.

-Jak się właściwie ten twój nazywa?- Alex stał za jej plecami.

-Deco.

Barwy życia

ŚWIAT PŁONĄŁ FERIĄ BARW

ŻYCIE BYŁO SNEM WARIATA

JUTRZENKI ZACHWYCAŁY MNIE

ZACHODY PROWADZIŁY NA KRAJ ŚWIATA.

PODSTĘPNY WRÓG ZABRAŁ TO

I ODSZEDŁ NIE WIADOMO DOKĄD

LECZ JEDANK CIĄGLE CZAI SIĘ

BY ZABRAĆ MOJĄ DUSZĘ.

W KLATCE TERAZ UKRYWAM SIĘ

BO INACZEJ ŚWIAT ZA BARDZO BOLI

ZNIECZULAM SERCE, MÓZG I SIĘ

BO INACZEJ SKONAM.

ŻYCIE OKRADŁO, OGRABIŁO MNIE

W ZAMIAN DAJĄC FAŁSZYWY DIAMENT

KTÓRY PIASKIEM OKAZAŁ SIĘ

KIEDY NADEPNĘŁAM NA NIE.

ŻAL, ŻE ODWROTU NIE MA JUŻ

 BO KLUCZ UTONĄŁ W JAKIIMŚ MORZU

CZY MOŻE BYŁO PEŁNE ŁEZ

CZY JA ZAGUBIŁAM SIĘ W NIM.

UTONĄĆ PEWNIE PRZYJDZIE MI

BO RYCERZY DZIS BRAK

JEDEN NIE BĘDZIE WIEDZIAŁ NIC

DRUGIEMU ŚWIAT PRZESŁONIŁ CZAS.

I TYLKO ŻAL STARCONYCH DNI....................

Jantar i Słońce. Rozdział 5.

 ROZDZIAŁ. 5

 Obudziła się w pędzącym samochodzie. Alex za kierownicą podśpiewywał sobie jakąś pioseneczkę. Zaczynało świtać.

-O wyspałaś się? – zapytał wesoło, nie wyglądał na zmęczonego.

-Nawet nie mam pojęcia, kiedy zasnęłam. Gdzie jesteśmy?

-Właśnie dojeżdżamy do Sydney. To chyba jakieś duże miasto w tej Australii.

Jego brak znajomości geografii zawsze  ją denerwował . Alex zazwyczaj się tłumaczył, że nie potrafi tego zapamiętać –tyle lat, tyle misji, tyle dziwnych nazw. Ciekawe czy wiedział, że to wyspa? –rozmyślała – Będą musieli się stąd wydostać, żeby jak najskuteczniej zgubić ślad. Tylko skąd wziąć pieniądze na bilety lotnicze? – Jantar dobrze znała realia ziemskiego życia. Nie masz kasy, nie żyjesz.

-Masz jakiś pomysł, co dalej? -miała nadzieję, że coś wymyślił podczas podróży.

-Myślałem o tym, ale nic konstruktywnego nie przychodzi mi do głowy.

Boże, jak on został agentem i jednym z głównych członków rady.

-Zdajesz sobie sprawę, że jesteśmy na wyspie

i łatwo nas tu zlokalizują. Trzeba się bardziej wmieszać w tłum. Wyjechać stąd. –przekonywała, a po za tym chciała się znaleźć bliżej Marcusa. Z Australii do Europy kawał drogi.

-No to, co za problem?- próbował zignorować temat.

-A masz kasę?- zirytowała się.

-Nie pomyślałem o tym, cholera jasna.

-Na razie znajdźmy jakiś hotelik i odpocznijmy trochę.

-Dobry pomysł. -podchwycił Alex.